Anotacións do Tema 'Música'

Wednesday, April 14th, 2010

He saw her every day she was working at the 7-Eleven,
He would buy two hot dogs or some nachos or a Slim Jim
just so that he could see her pretty face.
Then he got up the nerve to ask her out one day
and she replied flat out, “no chance, no way”
but in his mind, this is what he heard her say,

“Will you meet me on the corner?
I’ll be wearing something pretty, just for you.
You can hold my hand, kiss my cheek;
We’ll be together forever.
You may be the very best thing that’s ever happened to me

Well she must have forgotten or dog got sick or something like that
’cause he waited on that corner, hour after hour
then he went back to his flat by himself and watched TV,
but the very next day he tried again, and she replied
“not if every other man on this earth were dead” but I swear
this is what he thought she said,

“Will you meet me on the corner
I’ll be wearing something pretty just for you.
You can hold my hand, kiss my cheek.
We’ll be together forever.
You may be the very best thing that’s ever happened to me.”

Well, he could not help himself, so he begged her just to listen
to what he had to say, he said that beauty is only skin deep.
It’s what’s inside that counts, she said “alright” so he told her
all about how he likes to take long walks in the park, sunsets,
riding motorcycles, watching foreign movies, reading books about
lands that are far far away, and how one day he’s gonna travel round the world
singing songs about people and places and finally
she said the words that he heard in his head, she said “Okay, shut up!

I will you meet you on the corner
I’ll be wearing something pretty just for you
You can hold my hand, kiss my cheek; we’ll be together forever.
You may be the very best thing that’s ever happened to me;
best thing that’s happened to me…”

Wednesday, March 31st, 2010

Neses dias nos que só a musica é quen de facer que te poñas en pe, Silly Wizard sempre esta presente.
Ando a escoitar agora esta cancion. Gutame moito, e gustame a mestura de instrumentos e de cancions, e sobre todo gustame iso que transmiten só os bos músicos. Non sei se alguen mais o sinte.

Un dia Petter e mais eu entramos nun bar e na jukebox tiñan esta cancion. Foi moi bonito aquel momento, porque as fiestras eran enoooormes (chegaban ata o chan) fóra chovia e nos estabamos coa nosa cervexa escoitando a Silly Wizard tirados nun sofa.

Sempre quixen escribir sobre unha cancion deles en concreto, non sei se o fixen xa, pero ahi vai outra vez, porque hoxe estien escoita que te escoitarei outra vez e sigo desfrutandoa coma sempre.

Esta é a version que aparece no seu disco So many partings. Notase que é de estudio polo perfecto do son, e por certa seriedade que se pode percibir ainda que a cancion é animada. Tamen se ve como cambian as partes e os ritmos e como xogan con eles. Gustame esta cancion especialmente porque semella sinxela, unha cantiguiña basica. Pero non!

E ista é a versión que aparece no disco Live Wizardry. En directo, e que directo! Teño que dicilo: A cancion mola! pero moito! E si, xa ten ese son de pub, de musico experto e que o pasa ben tocando. Notase que o pasan ben! E como van acelerando o ritmo, e como, en realidade, FAN musica. Como comeza a cancion, como colle ritmo, como seguen a xogar cos cambios de cancion e como conseguen ter ese aquel!

Aly Bain e cousas

Sunday, March 14th, 2010


Macaco (Con La Mano Levantá) Music video from rafacalleja on Vimeo.

Achegase o veran. Isto xa esta cheiño de turistas!
En mes e medio teño vacacions. Moitos meses! Teño ganas de ir á aldea. Petter di que vai vir comigo, a ver se é verdade. Quero que probe o licor café da Repi!
Na universidade as cousas van moi ben! A ver como van os exames, que é o que peor levo sempre. Polos nervios.
Ando mais contenta ultimamente. Igual comezo a traballar a vindeira semana, a ver. Non teño cartos! É terrible, pero nadiña nadiña! Pero hei dicir que xa podo morrer de fame, que ó aeroporto non volto nin tola!
Hai unha tenda de musica aqui que me gusta moito. É todo música folk, hoxe estiven e tiñan a Mercedes Peon entre outros! Quero mercar todolos discos de Silly Wizard pero son moi caros!
Hai uns días vin unha reportaxe da BBC no que Aly Bain, un fiddler de andar por casa (moi moi bó, por certo!) se xunta con Nicola Benedetti (unha violinista clasica moi boa, pero na miña opinion moi pija). Falan do violin, dos seus comezos con el… etc. É interesantísimo, e comparto moito a vision de Aly Bain. Cando Nicola Benedetti falaba dos exercicios que ela tiña que facer na súa escola de musica lembrei o horrible conservatorio da Coruña, no que estudiei eu. E pensei canto idiota hai dando clase e leccions maxistrais de como a musica clasica é a única vía. E ali estaba o señor Bain, dando leccions ainda mais maxistrais de como na musica non hai nunca un unico camiño.
A ligazon ó programa (Nicola Benedetti met Aly Bain) xa non esta dispoñible, pero deixo esta outra que fala del.


Este video é o primeiro de varios. Aly Bain e Phil Cunningham (grande!) son parella musical dende hai moitos anos. Encantame estar aqui en Edimburgo ás veces, no medio de toda a música. E ainda me gusta mais o acento escoces! É tan tan bonito!

Tuesday, August 18th, 2009

Canto tempiño sen escribir!
Estou tendo un mes de relax :) Estiven unha semana na Coruña, tiven que facer noite en Madrid asi que corrin a Lavapies a visitar ó kurdo guapetón para cear, e non tiven tempo a mais. E tiven a peor dor de cabeza da miña vida, que horrible. Tentei durmir un pouco en Barajas pero un home espertoume (e non pediu perdon!) asi que xa pasei de seguir durmindo.
Estar na Coruña foi bonito, e moi raro. Realmente necesitaba descansar e estar coa miña familia, asi que non sain moito. Foi bonito que veu Julia a pasar unha fin de semana comigo e con meus pais. A verdade é que foi moi dificil, tanto estar na Coruña coma en Madrid. As lembranzas viñeron de súpeto, e os cheiros, e os sabores…
Gustoume moitisimo ver a meus pais. Botoos en falta. Cando fomos á miña aldea tiñan unha sorpresa preparada, mercaran unha tarta para celebrar o meu aniversario, porque en setembro non vou poder estar ali. Case choro, pero teño que controlar moito o que fago porque o meu pai esta bastante sensible co tema de que eu viva lonxe.
Meu avó chorou cando marchamos.
Cando a xente di que qué sorte teño de vivir aqui, e isto, e aquilo… Si, é unha sorte. Pero ten un prezo altisimo.

A semana que vén teño a presentacion da universidade. Estou nerviosa, xa teño alguns horarios, e agora que cambiaron á miña responsable na axencia as cousas están indo mais relaxadas. Iso si, antonte tiven un turno de mañá no que por pouco choro. O supervisor dunha compañia aerea estivo a berrarme diante duns clientes, cando el non ten autoridade para iso (nin educacion, claro). Esta compañia tenme bastante amolada, sempre estan igual. E eu hai dias nos que estou moi estresada e non teño tempo para aturar certas cousas.
Sigo perdendo pelo. Pero estou moi leda.

P. xa volta a semana que vén. En certo modo estar separados fixonos mais fortes, en contra do que eu cria. Falamos todolos dias por telefono, e a cousa veu soa porque ningun queria ter esa necesidade de chamar ou falar tódolos dias. Sinxelamente pasou :) Dixo que o ano que vén ía tentar quedar aqui en Edimburgo. Oxala atope algo bó no que traballar, porque a min ainda me quedan catro anos de estudios. Ainda que con el todo é doado, a verdade. Se cadra se ten que marchar a cousa poderia funcionar. Tamen lle contei que se pensaba que eu ia quedar na casa todo o rato non iba ben encamiñado. E respostou que por suposto que non, que queria ir a concertos comigo e viaxar. Non pode ser tan doado, ten que ter truco. Regaleille unha camiseta de Rei Zentolo, jajaja, ten gracia ver un noruego coa rianxeira en inglés no peito.

O festival de Edimburgo é alucinante. É a cousa mais impresionante que nunca vin, ademais da empanada de panceta. Antonte vin un musical (non entendin nin papa pero paseino de medo). Pasado mañá irei a una Rocky Horror Night, e a milleiros de cousas mais. Agora hai un festival internacional de libros, tamen. É brutal.

E nada mais. O meu novo descubrimento musical chámase Thomas Dybdahl, e ando namoradiña das súas cancións.


Monday, July 20th, 2009

¿Que teñen en comun Alan Stivell e Scooter?

Non é tremendo ver como a musica tradicional pode acubillarse en calqueira lado sendo cantada por xente do mais variopinto?

Paddy B

Tuesday, June 30th, 2009

Non sei moito de Paddy B, só que ten un disco chamado Irish songs, tan típico… Pero gústame o xeito que ten de cantar as cancions, e estou especialmente namorada de Funeral song. Podese escoitar en Spotify. Gústame cómo fai música tamén coa letra da canción, lembrame un pouco a La Bottine Souriante, ou a The Rocky Road to Dublin.

Saturday, June 13th, 2009

Éche o que hai!

(Hoxe son feliz)

Onte foi a inauguracion da exposicion dos estudiantes de ultimo curso da escola de arte de aqui. P convidoume a ir con el, a el tocaralle o vindeiro ano. Pareceume moi moi interesante, unha rapaza ten fotos de esculturas con froitas que me gustaron moito. Pero non deu tempo de ver todo, asi que voltaremos outro dia.
Ás 10 comezaba unha festa á que fomos, e convidei a unha rapaza coa que traballo no aeroporto, e a unha amiga dos meus amigos en Madrid, que veu a Edimburgo por uns dias. A festa foi brutal, en teoria tiñamos que ir disfrazados pero non o sabiamos, asi que un amigo da rapaza pintoume un bigote, jaja. E alá fomos! Karaoke, cervexa, mulleres en tetas, homes bebedos vestidos de Borat en bañador, os compañeiros de P… Foi unha noite moi rara porque ainda que era unha festa, era o dia no que eu ía ser oficialmente presentada, jaja, asi que estiven a moitas cousas e non foi tan divertido como poderia ter sido, pero foi moi tolo de todolos xeitos. Rachei a camisa, con iso coido que digo todo… A festa foi en todo o colexio de Arte. Enorme, inmenso! Lembroume a unha desas festas tolas americanas.
A miña amiga do aeroporto agarrou unha chea que nin Sue Ellen… Fixome prometer que ía viaxar a Australia.

Onte tamen fixo un mes dende que P e mais eu saimos. En realidade comezamos a ter citas en abril, pero foi en maio cando decidimos facer algo. Eu andaba preocupada estes dias, as cousas estaban sendo moi raras. Creo que en xeral o meu traballo esta a afectar moito á miña vida, porque fan o que queren cos meus turnos e hai dias nos que durmo unha ou duas horas! E claro, non hai xeito de ter unha rutina minima. Asi que falei con el, e foi moi doado. Gustame poder falar, eu penso que é a clave de toda relacion, pero ás veces non é doado. Con el si, con el podo facelo. Sentinme moi ben despois de falar, e as cousas foron mellor e mellor. Aqui todo é irreal, é coma se estivese vivindo unha vida que non é a miña. O traballo está nesa vida, é coma un xogo. A universidade tamén, ainda é irreal. Pero P. xa pasou ó plano do real, xa ten un oco no meu mundo. Falamos de viaxar uns dias xuntos a España. Antes non queria, sentia que era ofrecer demasiado. Pero agora quero que veña, e creo que el esta desexando facelo. Onte comecei a falar castelan coa miña amiga, sen decatarme durante un anaco longo, e o pobriño ahi, agardando. Asi que me desculpei, e me dixo “Non importa, teño que afacerme a isto”. Cando saiamos da festa, el viu a un compañeiro noruego e estiveron ali de palique, e pasou o mesmo. Cando se decataron, pasaron ó inglés. Pero a min non me importaba, e sentin que tamen me tiña que afacer.
Supoño que vou polo camiño axeitado, e que estou comezando a sentir certo namoramento.
Hai dous dias, durmindo, abrin os ollos e P estaba ollando para min, sorrindo. Supoño que non son a unica que comeza a sentir que isto está tendo senso :)

Thursday, June 11th, 2009


Viva Mocedades!!

Pubs e cousas

Monday, May 25th, 2009

Hai un pub no centro de Edimburgo chamado The Royal Oak. É A Repichoca escocesa :D Un pub de folk moi importante dentro do ambito musical de por aqui.
Gustame ir. É pequeniño, pero sobre as paredes hai centos de concertos moi interesantes. Ali descubrin o Arran Folk Festival, e o Edinburgh Folk Club.
No Edinburgh Folk Club o vindeiro mes tocará Andy Irvine, un dos meus numerosos mitos eróticos. Antonte estiveron tocando dous homes con cadansúa guitarra. Ó saír a fumar un cigarro, un deles estivome contando cómo Fife é o berce dos auténticos escoceses. Gústame o acolledores que son os escoceses, nunca me tratan como a unha turista. E The Royal Oak mola por iso, e porque podes sinxelamente ir a tomar unha cervexa e a falar con quen estea ali.
Ó festival de Arran van ir Lúnasa. Quero ir! Pero non sei se poderei por mór do traballo. Ás veces penso por qué me gustan tanto, se fan música tradicional coma moitos outros grupos. Non son coma Kíla, por exemplo, que teñen un son e un estilo moi marcados. Durante un tempo pensei que era a guitarra. En Give us a drink of water, a guitarra ten un papel importante, e na meirande parte das súas cancións escóitase forte, coma un instrumento máis, non coma un de recheo. Tamén se pode apreciar nesta canción:

Pero por moito que tente adiviñar que é o que os fai grandes, non son quen de facelo! A música de Lúnasa entra polos meus ouvidos e fai que mude o meu estado de ánimo. É case algo físico. É evidente que son uns musicos moi bós, pero será a guitarra o que os fai diferentes nunha primeira escoita?

Asi que antonte estiven en The Royal Oak descubrindo festivais. Ese día P quixo vir comigo, e lle estiven a falar dos diferentes instrumentos tradicionais que aparecian en moitas fotos, entre eles o meu descubrimento máis actual, a concertina. Estiven tomando nota dos diferentes concertos, e nun momento dado él colleu a miña libreta e anotou algun mais para min que eu non vira. Lembrei que o meu amigo Alvaro dixera un dia que as parellas non teñen por que ter os mesmos gustos, e poñia a súa moza como exemplo. Eu xa non busco iso, xa non busco unha alma xemelga porque desgraciadamente non creo nesas cousas. Pero o xesto de seguir anotando cousas para min foi moi bonito. Foi coma se quixese participar dalgún xeito niso.
Onte reservamos hotel (era máis barato que un b&b!!) e bus a Dunblane, e hoxe manqueime no dedo maimiño do pé dereito. Pensei que rompera o óso, asi que fun ata o hospital. Non rompin nada mais o dedo está morado e non podo andar. Asi que non puiden ir traballar, e non irei ata o mércores.


Kaiser Chiefs - Ruby

Tuesday, May 5th, 2009

Estes días estou obsesionada con esta canción por mór da letra.


Traduccion libre dalgunhas estrofas que describen exactamente a miña situación co señor noruego do carallo.

Que non se diga nunca que o romance está morto
porque pouca cousa máis hai ocupando a miña cabeza
Non preciso de nada agás da funcion de respirar
pero non me preocupa, tanto me ten.

Ruby, Ruby, Ruby, Ruby
E ti, ti, ti, ti
sabes o que me estas, o que me estas a facer?
Ruby, Ruby, Ruby, Ruby

Porque non hai nada mais agás o espacio entre
adiviñar como te chamas, e repetir o teu nome

Podería ser, podería ser que esteas xogando conmigo
e que en realidade non te ves ti conmigo?