… que me contou o rapaz de Skye.

A situación e similar ó galego en canto ó bilingüismo da xente que hai alí, penso eu (oxalá eu puidese ter estudiado en galego). Di que el fala gaelico cos que saben que o entenden e ingles cos demais. E que hai sitios onde a xente vella non sabe falar inglés. Lembroume moito ó galego.

Máis cousas. Hai nenos pequenos que falan gaélico e non aprenden o inglés ata os cinco anos.

Unha frase que non lle entendin moi ben é “A xente académica di que os idiomas celticos son moi vellos pero a xente é mais vella que os idiomas”. ¿Quererá dicir que os idiomas celticos son mais vellos ainda? Pareceume unha frase moi filosófica para alguén que fala tan pouquiño o castelán (castillian di el, non sabia que se dicia asi en ingles).
O Gaélico escocés chámase Gàidhligh e o gaélico irlandés Gaeilge. Son moi parecidos.

O idioma de Gales chámase Cymraeg, e non ten nada que ver cos outros dous gaélicos.

Hai 60000 persoas que falan o Gàidhligh, a maioria delas viven nas illas ó noroeste de Escocia. Na illa Uist do sur (Uibhist a Deas) o 80% da xente fala gaélico. Na illa de Skye (an t-Eilean Sgitheanach), o 36%. Hai alí unha universidade gaélica e a cantidade da xente que coñece o idioma é moi elevada.

Xa estivemos a falar un pouco por messenger. A el cústalle moito o español, así que polo de agora falamos en inglés. Estivenlle contando sobre o galego, sobre o euskera e o catalán. El non coñecia a existencia doutros idiomas aqui, sorprendeulle. Igual ata se anima e lle ensino galego Conteille que era moi parecido ó portugués (e non entrei en se son o mesmo ou non) e estiven a explicarlle que antes eran un mesmo idioma… etc.

Pareceume un rapaz moi agradable, falamos pouquiño porque el tiña que marchar, pero quedamos os dous con ganas de máis. Preguntoume se era correcto dicir “Hasta luego” para indicar que falariamos despois e dixenlle que si. Eu estou toda leda sabendo escribir Gaelige e Gàidhligh, igual el está coma min sabendo que di correctamente “Hasta luego”. Quen sabe!

Non entendo nadiña de cine, só sei que me gusta e con iso abonda

Estaba agora escoitando a banda sonora da peli o piano. Seguramente me guste tanto esta película porque tanto a imaxe como a música son incribles.

É unha desas peliculas que podo ver unha e outra vez e nunca canso. A interpretacion de Holly Hunter sempre fai que me plantexe se o resto dos actores do mundo fan ben o seu traballo, jaja (logo chego á conclusion de que hai de todo).

Chamame moito a atención cómo expresa todo cos seus ollos e como cada xesto está medido.

A música xa son palabras maiores. Cada segundo de cada canción conta cada segundo de pelicula. Escoito a banda sonora e podo ver a pelicula na mente.

Poderia dicir mil cousas desta pelicula e non cansaría. O máis importante nela é o que non se di. Como se a peli fose a protagonista, muda coma ela.

Deixeille o DVD ó meu mozo e dixo “ah, a peli do tio en bolas” ou algo asi, jaja. Os frikis do cine comeríano vivo, a min fixome gracia (claro que se di algo equivalente criticando unha peli de Carpenter a que o come son eu, grr).

Teño ganas de vela de novo, a ver se o convenzo para vela comigo. Lin nunha paxina inglesa hai tempo que era unha pelicula mala camuflada para que parecese boa. Vamos, coma Los pilares de la tierra na literatura O certo é que como non sei de cine, non lles podo dar a razón (ou quitala). A min encantame.

Yuju!

Escribiume un rapaz da miña adoradisima illa de Skye (hai pouco que a miraba por unha webcam, a terra de Alasdair Fraser). Sabe falar escocés e irlandés (e francés, e mil idiomas máis), e coñece un pouquiño de español, pero quere aprender máis. Di que me pode ensinar.

Non sei como comezar, teño o cu que non para na cadeira. Se escribindolle o básico (eu, ti, el, nós, vós, eles…) ou corrixindo o que el me vai enviando. Pregunteille a ver que pensaba, os dous temos messenger.
Vou procurar informacion. Bendita paxina que atopei, que leda estou! O malo vai ser a pronunciación, pero teño micro no ordenador, por sorte, así que quén sabe, igual dentro duns días sei dicir algo en gaélico!

Hoxe naceu o meu instinto asasino.

Abrin o chisme de reciclaxe do papel para tirar uns folios e habia uns libros ali tirados. En perfectisimo estado, ainda que supoño que un coñazo (capitalismo e cousas varias).

A piques estiven de collelos.

Marchei sabendo que ali quedarian soiños os libros, e deume rabia non só por iso, senón pola cantidade de institucións que precisan de libros. A Cruz Vermella, por exemplo, abriu unha biblioteca para voluntarios hai pouco, e ten poucos libros. Tan mal farian ali que houbo que tiralos ó lixo?

Non sei, pareceume un crime. Hai cousas peores coma estraga-la comida (eu son a primeira que non traga a pel dos peixes, vale) pero non sei… Uns libriños novos, ahi tirados. Puf.

Por certo, acabo de rematar El jinete del dragón, de Cornelia Funke, e paseino moi ben con el. É un libro coma os de Enid Blyton, sinxelamente bonitos, nos que pasan cousas fermosas e cos que dan ganas de soñar. E os protagonistas parecian tan reais que daba magoa ter que rematalo.

Recomendoume unha rapaza o das lendas dos Otori, collin o primeiro a ver que tal. Ultimamente a literatura xuvenil sorprendeme moi gratamente

Sempre me gustou aprender idiomas. E ando medio namoriscada agora do Gaélico e do Xaponés.

Teño un libro para o Xaponés, estou mirando a ver cando teño tempo para comezar co silabario e todo iso.

E andiven procurando en Google algo para aprender gaélico. Din cunha web, semella interesante. Rexistreime, puxen os idiomas que podo ensinar e os que quero aprender. Logo fixen unha busca e atopei xente que queria aprender galego e castelán, e ensinar gaélico.

Xa escribin a 3, polo de agora non hai respostas. Seica tamén fan quedadas (Meetings din eles) para practicar idiomas. A idea pareceume moi boa, porque sempre podes recorrer a foros, pero nunca se atopa un en plan serio. E o das quedadas está xenial, ainda que polo de agora só vin que había en Cataluña e Madrid. Así que quero facer publicidade deles, ea! Para que moita xente se apunte e todos aprendamos de todos. Ainda que non cheguemos a ser bilingües con estes métodos, algo axuda.

O sitio é gratis, é http://www.polyglot-learn-language.com

Gustoume o tema. Hai un tempo chateaba en ingles, pero nunca é o mesmo que se vas xa aprendelo, porque así podes plantexar dúbidas e cousas asi sen parecer un plasta

Conste que non recibo comisions eh? que parece publicidade encuberta pero non o é.

Má bhraitheann mé an doicheall anuas orm arís

Glanfaidh mé amach é mar atá ar bun agam anois

Se sinto a escuridade caendo sobre min outra vez

limpareina como estou a facer agora

Tapadh Leat, cairde

Ó final unha amiga e mais eu apuntamonos a unhas clases de baile galego que dan na Repichoca os venres. Comezamos o día 7, terei que ir perdendo o esgotamento cronico este que teño, jaja.

Ando con moitas ganas a verdade, ademais comezamos ás catro, asi que deixarei ali o stres do traballo tamen.

Cando tiña 17 anos sain cun rapaz bastante mais vello ca min. Ainda asi, tiñamos cousas en comun.

Ós 17 anos penso que era a misma que agora, pero menos madura. Hai cousas que non cambian. Pode cambiar o xeito de reaccionar ante as cousas, algún que outro gusto.. pero hai outras que sempre están.

Agora penso que non sei como puiden aturar 11 meses ó lado del (e non sei como el os aturou ó meu carón, claro). Non me arrepinto e non é unha queixa, pero asombrame o microuniverso que fixeramos para nós.

Era un tio moi moi celoso. E eu son unha persoa que precisa liberdade coma o respirar. Un día quedei cun amigo e el puxose coma un basilisco.

Tamén son moi torpona. O meu pobre mozo ten levado varias tortas sen intención, porque tropezo con todo, persoas incluidas. A reacción do meu mozo e un “Ay ay!” e logo unha risa e un bico.

A reacción deste rapaz era darme a min un golpe. Con cabreo, claro.

Eu non o vía raro (agora si).

E ainda que penso que canto mais vella vou, mais insensible me volvo, agora sei que é xusto ó contrario.

Hai un sitio na Coruña, a Maestranza, un parque. E no parque hai un banco. E cando é noite e non pasan coches, se sentas no banco a escuras, só se escoita o ruido do mar e o do vento pasando por entre as follas. É moi moi bonito.

Un dia estaba ali con el, querialle amosar iso, era algo especial. E pasou. Todo en silencio agás o mar e as follas. Soa cursi, pero é precioso. Lembrei American beauty, esa escea no que un rapaz chora mirando unha bolsa. E comprendin a escea e eu tamen chorei, porque era tan bonito que daban ganas de chorar.

Como cando tes un meniño no colo e che da un bico porque si.

Pos o rapaz este co que estaba riu, dixo que deixase de facer o parvo, e marchamos. A min iso feriume, porque non me gusta nada ensinar certas debilidades. E souben que non estabamos feitos para estar xuntos.

Agora non me fala, a cousa quedou moi mal.

E nada, lembrei isto lendo ó meu Valcarcel. O bonito que era ler alguns dos seus poemas e as ganas que sentia de chorar. E lembrei a Maestranza e aquel momento con Luis, o que eu o quixen e o pouco que nos queremos agora. E sí, hai cousas que cambian, pero a sensibilidade coido que é a mesma, ainda que sexa moi no fondo.

É curioso como compartimos a nosa vida ás veces con alguén e de súpeto ese alguén desaparece, e queda un eco moi lonxano do que foi, coma se existira só en soños.

Estou aprendendo a debuxar. Nunca se me deu ben, e por cousas do traballo preciso saber usar o Illustrator. Copiei un debuxiño dun personaxe do anime Bleach. É a primeira cousa que debuxo na miña vida que é máis ou menos identificable. Cando faga algo mais decente poderei ir mirando a miña esperada evolucion.

Nunca sentin especial predilección polo gore ata hai uns anos. E agora é un xénero que me gusta.

Onte os meus amigos e mais eu fomos ver Hostel. Eu vira o trailer e tiña moitas ganas, ainda que un dos meus amigos dicia que non tiña case nada. O nome de Tarantino aparecia en letras xigantes, cousas da publicidade.

A peli (chea de tópicos, ultimamente aparecen en todas partes), fala duns rapaces que están a facer unha viaxe por Europa en tren. Oen falar dun albergue en Eslovaquia onde hai sexo seguro, e alá van. Por empregar o resumo de imdb e non destripar demasiado “Tres mochileiros chegan a unha cidade eslovaca que lles promete cumplir tódalas súas expectativas hedonistas, pero non saben o inferno que lles agarda alí…”.

Pois iso. Unha peli rara, sen dúbida. Cando comeza pensas que a sala na que entraches foi a equivocada. Hai moito sexo. Pero pouco a pouco a peli toma forma cun ritmo estupendo.

O gore non é especialmente forte, ten máis de psicolóxico que de outra cousa. Está relacionado coas torturas, e sorprende ver a cantidade de instrumentos que hai para iso.

Os escenarios son preciosos, a cidade onde rodaron a pelicula é moi bonita. En fin, gustoume moito, a peli ten sorpresas ainda que ás veces é previsible, pero pasa voando. Saimos moi ledos do cine, gustounos a todos e o certo é que está ben amañada. Ás veces sintes anguria, outras case sintes dor.

Por ahi hai criticas de todo tipo, eu dende logo recomendoa. Se non che gusta o gore, halo pasar mal, claro. Pero se non che importa ver sangue, as esceas que saen tampouco son para moito. Incluso estou pensando en mercala en DVD cando saia, a atmosfera está moi ben recreada.

Por certo, ten un par de esceas “emprestadas” de outras pelis. Unha de Amanecer de los muertos, e outra de ¿Quién puede matar a un niño?. Cantan, ou esa é a impresion que teño, porque coa miña mala memoria fun quen de relacionalas.

Mención especial para Takashi Miike, que fai un cameo, e para un actor que é igualiño ó meu xefe (iso lle quitou seriedade, sen dúbida, jaja).