Hai un mes comecei a ler esta colección de catro libros chamada El Círculo del Crepúsculo, publicados por Ediciones B dentro da colección La Escritura Desatada. Dentro desa coleccion tamen estan os libros de La Materia Oscura, asi que collin o primeiro, “El niño del siglo”.
Este primeiro libro introducenos na longuisima historia do neno do século, partindo doutro neno que escoita agochado cómo un grupo de homes conspiran para sementar o odio entre a xente e asi destruir á humanidade. Cada un dos membros desta especie de clube ten un anel, que lle outorga centos de anos de vida. O lider, Lord Belial, é ademais axudado por Negromanus, a sua sombra.
Non podo contar moito mais sen desvelar a trama. Só engadir que repasa toda a historia e os grandes acontecementos ó longo do século XX das mans do seu protagonista, que é tamén coñecedor do plan para destruir á humanidade.
Son catro libros densos, cunha morea de datos, pero é un pracer lelos. É sobre todo divertido ver cómo o autor, Ralf Isau, fai que personaxes coma Rubinstein, Tolkien, Hitler, Einstein ou Kennedy (e poderia dar mais nomes) formen parte da novela, cos seus dialogos, sendo amigos ou inimigos do protagonista, que, por certo, percorre o mundo dende Xapon ata Guatemala pasando por unha chea de paises.
Antonte rematei o cuarto e ultimo libro, El fuego ultraterreno. Cando lin a derradeira páxina e vin que xa non habia mais letras, sentin moitisima magoa e saudade. Queria mais, queria falar co protagonista. As personaxes estan tan ben feitas que é doado adiviñar como seria unha conversa con elas.
Boto en falta ó protagonista e a súa loita, e boto en falta ese estilo marabilloso de escribir que ten Ralf Isau.
Habia ben tempo que non podia escribir iso de Obra Mestra. É unha novela adulta e cruel vestida de novela xuvenil. Unha marabilla, de verdade.

Antonte collinlle un hamster a unha señora que marchaba de vacacions e non o podia atender. Regalounos comida e a gaiola.
É moi boiño, o primeiro dia non mordeu nada, pero agora dalle por atacar cando o vas coller. A min mordeme pouco, pero a Jorge onte lle fixo sangue, co cativo que é. Ten dous meses, é moi pequeniño, coido que xa non medra mais.
Agora estou preocupada porque xa cando nolo deron notei que tiña como unha verruga sobre o ollo dereito. É coma se fose un orzuelo na parte superior do parpado. O ollo non lle chora nin nada, nin el se rasca. Hei achegarme ó veterinario a ver que é, lin por ahi que pode non ser nada ou que pode ser un tumor, asi que xa estou con medo de que lle pase algo. Pero digo eu que a señora que o tiña non o ia ter maliño, que lle tiña cariño.

E bueno, este é Stalin correndo na roda, esta como unha cabra, hoxe non parou.

Onte fun a un concerto de Adamo. Gustame moito dende que son cativa, igual que Mocedades. Pero Adamo moito mais.
Unha amiga do meu mozo conseguiunos unhas entradas para velo na oitava fila, un sitio estupendo.
O ambiente era moi raro. Todo xente maior, vestida coma se fosen á Opera. E Jorge e mais eu polo medio, jaja, eramos os mais novos.
Paseino xenial, un dos mellores concertos ós que teño ido ultimamente. Cantou en directo, e co vello que é ainda ten unha voz boisima, moi sorprendente. Tamen bailou!
Cara o final volvinme tola, porque cantou as miñas favoritas todas seguidas. La noche, Mis manos en tu cintura e Mi gran noche. E eu berrando e cantando, jaja.
Gravei un minivideo agochada, que non se podian sacar fotos nin gravar cousas, asi que a calidade non é moi boa, pero é o autentico Adamo!

Un dia paseando por Lavapies o meu mozo veu a Fernando Tejero. Eu só vin ó seu can, que me pareceu moi bonito. Logo me enteirei de que o dono era Tejero.

E xa podo dicir que vin a un famoso chusqueiro. Onte vin a Alaska por Gran Via, paseando co marido. É baixiña, pensei que seria mais alta.

- De nuevo, ha faltado usted a los cursos de instrucción política de ayer. Tiene usted una atrofia del nervio social, como los campesinos analfabetos y el obtuso y encallecido pequeño burgués. Sin embargo, es usted médico, una persona culta y, por lo que parece, le gusta escribir. Dígame, por favor, cómo puede conciliarse todo esto.

- No lo sé. Probablemente no se concilie de ninguna manera, pero así es. Puede usted compadecerme.

Asi como avanzamos tanto nalgunhas cousas, retrocedemos noutras.

A semana pasada coñecin a un rapaz co que intercambiar ingles, moi amable. Paseino xenial, falamos dunha chea de cousas e despois unironse o meu mozo cando saiu do traballo, e un amigo do meu mozo. Total que nos deron as uvas.
Eu estaba moi leda porque é moi aberto e podiamos quedar mais ou menos a miudo para sair por ahi e tamen falara de presentarnos a xente.
Chamoume hai un anaco para pedirme que non lle enviase mensaxes ó mobil porque seica súa moza cre cousas raras o_o E agora cando queiramos quedar el ten que dicir que somos un grupo, porque sendo eu rapaza e el rapaz a moza non o leva ben.

Antonte escribiume un e-mail outro rapaz (tamen me escriben rapazas, pero non teñen estes problemas) para o do ingles que me preguntou se ó meu mozo non lle importaria que eu quedase con el. E digo eu, o meu mozo que ten que dicir? Non é que non teña en conta o que el opine, senon que en ningun momento pode decidir con quen me relaciono ou non, iso forma parte da miña liberdade como persoa. Cambiemos o suxeito: Quen son eu para dicirlle a el que non pode ter amigas? Ó meu mozo nin se lle pasa pola cabeza dicirme que non podo sair con fulanito ou menganito, e a min tampouco se me pasa prohibirlle facer isto ou aquilo. E por suposto, el sabe sempre con quen estou. Non teño problema en dicirllo. Estou en este sitio con esta persoa. E punto, gracias a dios non se pon a pensar cousas raras que non teñen nin fundamento nin nada.
Pois este ultimo rapaz, mais do mesmo. Que cando quede comigo ten que enganar á moza.
E eu non entendo nadiña! Realmente paga a pena unha relacion de parella na que as liberdades queden tan supeditadas a outra persoa? Suponse que cando saes con alguen tes confianza nesa persoa.

E nada, aqui estou eu, facendo de amante. Non deixa de ter gracia, pero realmente amolame moitisimo non poder chegar a ter amizade con alguen por mor dunha persoa posesiva.

O mercores vou ó cine a ver Planet Terror. Estou leda porque teño con quen ir, ó meu mozo non lle gustan nada esas pelis pero coñecin a unha rapaza e ven comigo e cun amigo dela.
Antonte sain pola noite, paseino ben e mais ou menos xa me vou afacendo á calor. Aturo fatal a calor, son ben do norte. Mirei un termometro e marcaba 39 grados. Agora alguen pensara “iso non é nada”, jaja, pero eu morro! Respirabase aire quente, parecia coma que non chegaba.
O bó da calor é que practicamente todolos locais teñen aire acondicionado. Na Coruña por exemplo, en moitos sitios non se para por mor da calor. Aqui si, enchufan o aire e hale.
O xoves veñen meus pais de camiño para casa. Van ata Valencia e á volta fanme unha visita. Teño moitas ganas, e sobre todo teño moitas ganas de ver ó meu avó. Paseino un pouco mal cando marchei porque o meu avó o pobriño quedou chorando. Falo con el todalas semanas e ponse contento, pero non é o mesmo.
Onte choveu moitisimo pola noite, e vianse uns raios do carallo. Abrimos a fiestra e se estaba de marabilla. Puxenme a pensar nas treboadas no meu pobo, o bonitas que eran. Devezo por coller unha semana de vacacions para marchar para o pobo.
Ando a ter soños raros, medianamente normais dadas as circunstancias. Coches que marchan sen min, o meu avo despedindose, a miña nai que se vai no metro… Son moi familiar e ó estar aqui notase.
A semana pasada andiven algo triste por iso de estar soa aqui, ademais o meu mozo non o entende ben e iso fai que sea mais dificil (non fas por solucionalo… etc). Pero xa pasou.
Gustariame facer mais cousas, o malo é que non teño moito tempo.

Hoxe tiven un desgusto: Viñeron de factura do telefono 95 euros. Algo moi raro tendo en conta que pagamos uns 30-40 euros mensuais. A historia ten gracia. Resulta que cando deron de alta a liña o fulano que nola puxo non fixo proba de adsl nin gaitas. E con todo o morro do mundo, no historial escribiu que puxera un PTR. Non habilitou roseta nin nada. E claro, ía todo conectado ó suposto PTR co problema de que tiña cortes en internet cada pouco tempo.
Chamei a telefonica e me dixeron que a roseta viña incluida na instalacion e que me mandaban un tecnico sen custo. Eu fixeime ben e a caixiña non era un PTR, senon un PCR. O tecnico veu e todo listo.
E hoxe os moi cabrons cobranme 65 euros por esa merda! Que se instalacion de liña, que se desprazamento… Pero seran cabrons!
Chamo outra vez á merda de telefonica e me din que puxeron unha reclamacion, que en 15 dias teño a resposta. Pero como que a resposta? “Si, si, en principio le tienen que devolver el dinero”. Xa, pero eu teño que pagar a factura primeiro non? Listos do carallo.
É dicir, dan mal unha alta de liña, e por arranxar o que fan mal teño que pagar eu?!
Ando pelexando case todo o dia, jaja, se non é con uns é con outros.

Onte chegoume ó correo o disco novo de Xabier Díaz. Fixome moita ilusion primeiro porque tiña moitisimas ganas del, segundo porque apenas trouxen musica, e terceiro porque esta asinado
Na Coruña cando me gustaba un disco ía ata a Repi ou ata Sisargas e o mercaba. Coma case non escoito musica da que a xente chama “normal” teño complicado atopar musica aqui, porque gosto moito dos grupiños pouco masificados e cousas así.

Dicia unha rapaza da Repi que lle gustaba mais este disco, que o outro era moi “pop”. Eu non podo dicir que me guste mais un que outro porque son estilos diferentes, pero este está moi moi ben. Coma sempre hai mestura, además Xabier Diaz non ten unha voz enxebre e a mestura queda moi curiosa e quizais mais accesible para a xente á que non lle tira o tradicional 100%.
Lera na Opinion (que ten unhas criticas de musica folk moi interesantes) que este disco era bó, e estou dacordo.
Gustame especialmente unha cancion, Sanabria, na que canta un velliño ó comezo. A ver se a subo, pareceme moi bonita.
Lembro que hai uns anos actuou Luar na Lubre en Maria Pita xunto con Eric Rigler, e trouxeran a un velliño que tocaba o birimbao. Pegaballe que daba gloria oilo.

Coma sempre, perderei os concertos. Sempre perdo os concertos que mais me gustan Pero nada, que vou para a ducha e vou deixar de fondo o disco, a ver se o oen os veciños e se deixan de Andy y Lucas.

Non podo levar a empresa cobrando este soldo de merda. Non podo. Negome en rotundo a que os meus compañeiros de traballo non saiban configurar unha conta de correo electronico no Outlook. Eu non lles teño que dar clases de informatica, suponse que se veñen traballar nunha páxina web como minimo teñen que saber facer certas cousas.
Onte entrou un rapaz novo. Os meus xefes están de vacacions. “Sabes html?” “Pouco, só o que aprendin na escola”.

E hai cousa de dous meses ensineille á miña compañeira a escribir e-mails. Verídico. Só sabia usar o Gmail.

Que xa sei que ninguen nace sabido, pero non é lóxico que nunha entrevista de traballo non se filtre mellor á xente.

Non dou mais, non podo con conversas coma

“Nesta factura ven un paquete de folios e un cartucho de tinta. Só merquei o cartucho”
“Pois chama á tenda e que che expliquen de onde sae o paquete de folios”
“E que lles digo?”

QUE LLES DIGO?! Non sei, non sei! Todos temos dubidas, pero coño! Dilles que de onde sae o puto paquete de folios!

Estou completamente estresada. Son unha persoa paciente coa xente que quere aprender (eu mesma pido paciencia cando aprendo, sería iloxico non ofrecela), pero joder, todo ten un limite. Se comezo a traballar nunha web e non sei html, nin empregar o correo electronico, nin facer pdf’s… penso que non é normal.

Pois por aqui sigo Pasado mañá xa hai un mes que vin.
Boto en falta ir á feria medieval da Coruña. Sorprendome a min mesma lendo os xornais dalí
Tamén perdo a feria do comic

Pola contra estanme a pasar cousas boas aqui. Sigo sen coñecer a moita xente, pero pouquiño a pouco vouno facendo. Din que os galegos somos pechados, jaja, pois dos madrileños nin falo!
Onte fun cear a un restaurante dominicano, e a cociñeira veu falar con nós dos platos. E estivemos falando un anaco de que ela traballara cunha galega nunha casa, tamen cociñou nunha residencia… moi agradable. Ó sair convidounos a unha festa que habera este venres ali. Eu falaba co meu mozo de que botaba moitisimo en falta este tipo de trato coa xente que en Coruña penso que é comun. O chegar a un bar e falar co camareiro está complicado en Madrid.

Xa probei cociña libanesa (o baba ganush que rico esta!), arabe, hindu, indonesia e dominicana

O gran descubrimento desta semana foi un videoclube en Lavapiés que ten unhas 500 ou 600 peliculas de Bollywood. Para precisar mais, é o unico tipo de cine que aluga! Puxenme tan euforica que fixen un baileciño e o hindu recoñeceuno, jaja, recomendoume pelis.
Lavapiés encantame, precisamente por esa actitude da xente de vivir nun barrio. O hindu xa nos preguntou de donde eramos. E estivemos falando de especias cun rapaz que tiñamos na mesa do lado do restaurante no que ceabamos.
A todas horas hai xente na rua, rapaces xogando. Ademais é unha cousa moi curiosa, porque tamen hai ionquis, borrachos… pero non fan nada.

Un amigo dun amigo do meu mozo dicia que os madrileños son amabilisimos cando eu lle comentaba que me parecian un pouco bordes en canto a atención ó publico nalgunhas tendas (un dia escribo a conversa que tiven coa tia que nos puxo a caldeira). Descubrin que hai que ser chulo e botarlle morro ás cousas Teño que afacerme ó caracter que hai aqui, que non é nin bó nin malo. O meu mozo dicia que os galegos cando algo sae mal recorremos ó “a ver, imos arranxar isto os dous” e que aqui eran moi “iso non vai conmigo”.

Gustariame traballar con xente, pero como traballo na casa está complicado Seica a partir de decembro os meus xefes igual me contratan por horas, e asi podo mirar algun traballo de media xornada. Non estou moi leda porque cobro pouco, e ademais este ano entraron duas persoas novas na empresa que cobran o mesmo ca min e ás que lles estou dando formacion. Non me importa facelo, eu tamen fun nova, pero non vexo xusto que se lles estou levando o traballo e sendo mais ou menos a sustituta dos meus xefes fronte a eles cobre o minimo que establece o convenio.

E iso, que por aqui sigo. Hoxe irei ver unha peli a casa dun amigo do meu mozo, e pola tarde seguirei á procura dunha tintoreria, que non dou atopado ningunha Ás veces teño algo de morriña, pero dura pouco a cousa.

Ademais estamos organizando unha viaxe en outubro que comezará en Dublin. Dous dias en Dublin, van ser a felicidade absoluta. Logo a Alkmaar e logo a Francia