Outra cidade na que me gustaria vivir sería Santiago. Ten o que a min me gusta: tradición, é multicultural e está cheiña de xente.
Santiago é unha das miñas cidades preferidas. Xa fun bastantes veces, e segue a resultar misteriosa pola noite, podense ulir os séculos pasados.

Onte foi O Día. O que vai marcar a diferencia entre o Antes e o Despois. Paseino estupendo!

Quedei coa rapaza de Canadá, xa nos recibimos coma se non tivese pasado tempo, e estivemos duas horas e pico fala que fala, pero foi unha conversa agradable porque non habia que forza-la cousa para sacar temas. Foi xenial, tamen lle comentei iso de que non repetia coa xente, e me estivo contando os seus casos de intercambio e vin que era normal. E ela tamen falou do que a preocupaba, penso que é bó porque iso indica que tiña confianza.
Logo acompañeina a matricularse a unha escola de español e foi moi divertido. Resulta que pechan o portal con chave! E entramos cando nos abriu unha señora, pedimoslle que nos deixase aberto. Total, a escola xa estaba pechada, e cando iamos da-la volta, escoitamos como unha chave no portal. Botamos a correr como tolas para que non nos deixasen pechadas dentro, vaia susto que levou a pobre da señora que nos viu correndo cara ela dicindo “non peche por favor, non peche!”
Logo fomos ata La Elisa, que ma recomendaran. É unha taberna na que hai musica tradicional en directo e esas cousas. Quedara ali con Jorge, e fomos os tres. Polo camiño foi moi bó, porque lle puiden contar cousiñas, e notei que ela estaba comoda porque para falar conmigo xa me agarraba polo brazo e todo iso (son moi rariña e estou pendente destas cousas). Por certo, que esa taberna está moi perto de un pub que nos gusta moito.
E en La Elisa vin o ceo aberto, porque estaba soando un disco que tiña eu! Teñen Jam Session (aqui xa non é repichoca) de musica folk todolos luns ás 22:30. Estivemos un bó anaco ali, rimos moito e eu estaba moi comoda, non tiña esa tension de tentar caer ben a alguen. Quedamos en vernos outro dia, que xa nos chamariamos. Ela dixo que me ia presentar ós seus amigos de aqui, que son españois e seica son moi agradables.
Bueno, que foi un dia estupendo. Por fin teño unha amiga (dixoo ela, dixo “…tengo una amiga en Madrid, aparte de ti…”) e por fin podo escoitar a miña música. O da musica é coma unha droga. Non só me gusta a tradicional, pero sí é a miña favorita. Por certo, que a rapaza está moi interesada en coñecer a música galega, chamoulle a atencion.
Foi como unha carga que xa non era tal, sentin que por fin comezo a ter unha vida aqui, con sitios que me gustan e xente á que chamar.
Durmin como unha bendita por primeira vez en tempo, e hoxe erguinme e puxenme a traballar con ganas. Dalgun xeito recuperei a normalidade que botaba en falta.
E mañá á biblioteca! Estou lendo The Sandman, estame gustando moito, pero so me deixan levar 3 tomos de cada vez.

How long will I sit and wait on that boulder?
How many summers will I wait?

Hoxe estou mais animada. Andaba algo triste estes dias porque quedei cunha chea de xente e ninguén me volveu chamar. Supoño que non teño moito que ofrecer, non coñezo sitios nin nada.
Antonte coñecin a unha rapaza escocesa moi agradable, e antes de despedirnos xa me dixo se nos viamos este luns. É a primeira persoa que repite, jaja, ó cabo non son tan aburrida!
E se xa estaba leda por isto, hoxe recibin un mail dunha rapaza de Canada que me caeu moi moi ben e que coñecin en xullo. Cando tentei quedar outra vez con ela, estaba cuns amigos e me dixo o nome dun bar e a zona, e eu nin papa, non o atopei. Seica marchou a Canada este mes pasado, e agora que voltou dime que a ver cando quedamos outra vez.
As cousas estan mellorando. Agobiabame pensar no que habia de aburrido en min para que ninguen repetise, e para que un par de persoas dixesen que tiñan que marchar, que estaban moi cansas (en fin… hai mellores excusas). Pero bueno, teño plans para a semana que ven! Non o podo crer!
Estou realmente leda pola rapaza canadiense, porque realmente o pasamos ben e conectamos ainda que non tiñamos moitas cousas en comun. As amizades non se fan dun dia para outro, seino, pero claro, ó estar sozinha aqui teño moita necesidade de falar con alguen, e ás veces parezo rariña.
E para rematar! Fun ata o Barbieri, o bar que hai en Lavapies que me gusta tanto, e o camareiro coñeceume e me fixo unha broma.
Unha broma dun camareiro! Canto botaba en falta algo diso!
Seica a miña vida social vai medrando, jaja.

Atopei unha horterada no Youtube

Por dios, esa gaita Celta que soa no momento alxido! Ese coro! Esa orquestra! Ese escenario!

Seica son un grupo ou algo asi

A este tipo de cousas queria facer eu referencia cando escribin isto

E mentras apreto o cú coa emoción de mercalo, podese escoitar unha das cancions do disco.

Visto en El rincón de Jarramplas

Non hai nada que esta xente faga mal?

Vouna perder, como non.
Eses concertos Mercedes Peon-Xabier Díaz-Uxía doenme no corpo

http://www.xunta.es/linguagalega/festa_dos_axouxeres

Fixen curry vexetal con arroz por primeira vez. Non cociño nada ben, pero os tres ou catro platos que sei facer saben ben (de verdade). Gustame moito a comida estranxeira, cociño moito con soia e tofu tamén.
Esta receita aprendina da miña compañeira (uf) de piso (calafrios).
Non ten bó aspecto, pero asegurovos que estaba ben rico.

Xa está mesturado o curry co arroz, por iso se ve tan raro. E ten salsiña!

Jorge e mais eu queriamos ter un pisiño en Lavapiés, pero por circunstancias ó final vivimos en Embajadores. Xa temos medio decidido que nos mudaremos o ano que vén. Mentres, sempre que podemos imos por alí.
Lavapiés é marabilloso, os españois de orixe española coma min, somos minoria. Todo esta cheo de arabes e hindues, é precioso. Hai un Carrefour Exprés, que é enorme, e hai tamen milleiros de colmados hindúes, árabes e latinos. Hai opticas, zapaterias, bazares de electrónica, unha UNED, anticuarios, tendas de saris, e un cento de restaurantes.
Hoxe achegueime ata ali porque queria facer curry para cear, e de paso curioseaba un pouco. Nun sitio merquei dúas cenorias (teñen unhas verduras moi boas case sempre) e unha especie de fideos que se toman en plan patacas fritidas.
Logo entrei noutro sitio atendido por un marroquí e un hindú, foi moi divertido. Merquei comida rápida hindú, que consiste nun envase con polo e salsa dentro. Metese no microondas e xa está. Mola porque para comer estas cousas normalmente iría a un restaurante, pero aqui en Madrid non é necesario.
Merquei tamén pan de pita e cilantro, unha especia algo complicada de atopar en calqueira lado agás en Lavapiés.
O marroquí non sabia empregar a calculadora, foi moi gracioso porque o pan de pita custaba 0,80 e el marcaba 80. E saianos unha conta de 85 euros. Estivo un anaquiño tentando sumar todo ben, ata que veu o hindu e me cobrou.
Logo fun ata o Carrefour ese, e merquei unha pizza, patacas fritidas, chocolate e mollo de soia. Quedei abraiada pola cantidade de mollos que tiñan, tiñan ata un doce, feito de mango, para ensaladas e bocadillos. Tamen habia unha estanteria chea de productos latinos. Nós xa somos adictos ó platano fritido, que sabe case igual que as patacas.

E nada, paguei e viñen para a miña casa, e metin na despensa pan de pita, cilantro, polo hindú para o microondas, os fideos raros, duas cenorias, pizza, patacas fritidas e chocolate. Gustoume moito pensar na oportunidade de poder comer estas cousas ricas.

Hai un par de semanas quedei cun rapaz á saída do metro de Lavapiés. Habia alí un banco cheo de xente, pero un par de señores marcharon e quedou só unha muller arabe, coa cabeza cuberta e a tunica esa que levan (non lle sei o nome), co seu bebe. Achegueime e coma non sabia se eses señores andaban por ali, pregunteille se o sitio estaba libre. Dixo que si, e ali sentei mentres agardaba. Estiven facendo o parvo co bebe, que bonitiño era, e a señora sorria.
Pareceume moi moi bonito estar ali.

É por todo isto que non comprendo a eses vellos fachas que tanto abundan por Madrid (e pola Coruña) e que falan de invasións e cousas parecidas. É precioso chegar a un barrio e enriquecerse de todo o que trae a xente de fóra. Non todo é bó, pero é que o que nós ofrecemos tampouco é bó sempre. Agradezo sair da casa e dicirlles hola ós meus veciños latinoamericanos, e chegar abaixo e saudar a outro veciño vello, madrileño de toda a vida.
Ata que cheguei aqui non sabia o bonito que podia chegar a ser convivir con xente de culturas tan dispares.

E bueno, todo isto é Lavapiés Encantame.

Onte, paseando por Malasaña cruceime cunha moza madrileña (con acentazo) que ia falando co mozo. Cando pasei a carón deles, escoiteille á moza dicir
- … porque Pondal, en el siglo XVII…

Gustariame coñecer o que resta da conversa