Hoxe era o desfile. Foi moi divertido porque o meu pai preguntou onte se ía ir velo. E eu dixen “Siiiii seguuuro”.
O caso é que para celebrar que estou de vacacions, estiven vendo series ata as seis e media da mañá (xa comentara que son nocturna). Pensaba que ia poder durmir tranquilamente na miña camiña quente coas mantas que me mandaron os meus pais esta semana.
Pois non
Non sei a que hora as fiestras tremian, e varios avions pasaban por riba da miña casa. ZZZZZZZZUM! ZZZZZZZZUM! A cada pouco.
Eu só quería durmir :’(
Ó final pararon por fin e puiden durmir ata perto das 3, jaja.
Logo pola tarde fomos dar unha voltiña a Lavapies, e de todalas ruas que percorremos só atopamos unha misera bandeiriña española nunha fiestra. Seria sorprendente o contrario, a verdade. Contoume o meu mozo que ó carón da nosa casa había outra, pero cando voltamos á noite xa non estaba.
Sei que hai barrios en Madrid que andan tolos con isto das bandeiras, por sorte non vivo nun deles. Teria gracia.
E nada, nin desfile nin gaitas. Só a merda dos avions. Hai xente que ás veces semella Ceaucescu, eu non lle vexo a gracia a esas cousas, que lle vou facer. Para horteradas xa hai un pirulí e unha bóla na Coruña, e eu con iso teño dabondo

E xa que na anterior anotacion falaba do meu deus particular, aqui vai.

Eu quero ser coma el!
Encantame a letra da cancion.

Por qué Serrat era tan tremendisimamente guapo? Por que non nacin trinta anos antes? Perdin a Serrat, a Chuck Berry, a Paco Ibañez, a Supertramp!
Meu pai, que viviu moitisimo e nunca presume o que deberia (a ver se escribe un libro algunha vez e conta cando estivo co barco no ollo dun furacan e cousas asi, estou moi orgullosa del ) contoume unha vez que tomara algo con Serrat en Cataluña. Teño que preguntarlle a ver se me conta a historia completa.
Eu sigo namoradiña do Serrat do video. Que feitiño.

Estou algo frustrada Chamaronme hoxe para ofrecerme un traballo de atención ó cliente por teléfono en horario de noite, de 12 a 8 da mañá. Non é nada novo porque xa traballei diso. O que me jode é que precisan que me incorpore xa e eu non podo. Asi que rexeitei 2100 euros brutos ó mes e un horario de puta madre, sempre traballei mellor pola noite e durmin mellor polo dia, cousa dos biorritmos supoño.
Non é o traballo da miña vida xa que sería estar outra vez de teleoperadora, pero serian 6 meses chegando a fin de mes. Que utopia.

Pois si que se esgota rapido o trafico do blogue! Penso que pode ser pola radio da dereita, se este mes se volve esgotar heina quitar.

Hai unha semana estiven na Coruña celebrando o meu cumpleanos e foi moi divertido. Xa non me sinto atada a Coruña, polo que vivin esa fin de semana con moita naturalidade e paseino de medo, gustoume ver ós vellos amigos e comprobar que estes meses en Madrid me fixeron unha persona moito menos amargada e mais sociable. Decateime cando estiven ali.
Foi xenial ver á miña nai e ó meu avó, pobriño. Fun co meu mozo e o meu avo tomouno ben, estiveron falando moito, eu penso que lle gusta e me alegro.
Trouxemos unha botella de licor cafe e xa esta esgotadiña, ai, unha semana durou. A mencionar a revista de Easyjet, na que recomendaban A Repichoca coma local en Coruña, local no que se escoita musica dos 60 e dos 70, e no que os venres hai sesions folk XD

Aqui todo segue igual pero mellor, e iso é bó! Agora compartimos piso tamén cun amigo do meu mozo, a min encantame porque é unha novidade e ademais ven ben cambiar de aires de cando en vez.

Stalin esta maliño. Fun ó veterinario a ver que tiña no ollo dereito, e seica non sabe determinar se é un bulto chungo ou unha ferida enquistada por unha rifa cando estaba cos seus irmaos na gaiola da tenda. No outro ollo tamen tiña irritacion, e ten unha infeccion pola parte de dentro do parpado que da moita magoa. Estoulle a botar un colirio, a veterinaria dixo que con tres meses que ten non o podemos operar do bulto do ollo, que a ver se lle mellora co colirio. A verdade é que estou por ir a outro lado, porque os ollos non lle melloran e eu penso que ve peor, ademais as gotas que me deu pon que son para cans e gatos, e non sei… Igual estou emparanoiandome soa.
Tamen ten mal cicatrizado o embigo, teñolle que dar con Betadine. Estiven a un tris de ir ata a tenda a pegar un par de berros, e de chamar á rapaza que no lo deu a pegarlle outro tanto, pobre Stalin.

O traballo segue a ser unha merda. Mandei un curriculum a Google para unha oferta de administrarivo. Dende que estou coa teima de marchar a Dublin ando medio obsesionada con traballar para Google, jaja, e como aqui esta a sede española decidin intentalo. Axudoume a traducir o curriculum unha amiga escocesa que escachaba coa risa co fluent english que pedian, porque eu ando algo verde, jaja.
Estou moi nerviosa, oxala me chamen. É a primeira carta de presentacion que mando, sempre me pareceu unha trangallada ter que escribila, pero queria contarlle a esta xente por que quero cambiar de traballo e por que quero traballar con eles. Ata soño que me entrevistan! En fin, que ando nerviosisima con esto de Google.

Fun á perruqueria A unha pequeniña que hai a carón do meu portal, levaa un rapaz brasileño moi agradable, esta cheiña de xente de fóra. A min dabame cousa porque hai sitios nos que entras e se es español mirante un pouco raro (porque non é o habitual, non por outra cousa) pero nada, sen problema. Cobroume pouquiño e sain leda.

E nada, non hai mais novidades. Ando algo arrefriada, e en 15 dias estarei en Francia, que marcho de vacacions (vou a Holanda tamen, jeje).

Penso que todo é unha boa sinal, estou leda e me vou adaptando a todo, xa teño amigos (o sabado fun cear ó Boñar de Leon, esa é outra historia) que me chaman para quedar de cando en vez e ainda que as cousas entre Jorge e mais eu andan un pouco dificiles, somos bastante felices, que é o que importa!