Levo xa bastante tempo sen analizar nengún xogo. Primeiro foi a falta de tempo. E despois veu a falta de xogos por analizar. Sempre tentei limitarme ás aventuras gráficas, xénero que me encanta.
Estou pensando en mercar Culpa Innata e voltar coas análises. Boto en falta falar de videoxogos. Boto en falta moitas cousas, antes escribía moito.
Se alguén ten curiosidade, pode ler as miñas análises aqui, e os meus avances acolá.
Danme moita vergoña a meirande parte delas. Anno 1503, que pouca idea tiña e cantas ganas… E War and peace, un xogo que me deron porque si para analizar. Gustame a estratexia, pero a nivel tecnico non teño moita idea. Se son sincera, non son capaz de ler a análise, dame vergonza allea, é moi cutre.
Pero estiven lendo outras, coma a de Forever Worlds ou a de El Secreto de la Caverna Perdida. E penso que non son nada do outro mundo, pero joder, tampouco son tan tristes.

¿Por que parei de escribir e de mellorar? ¿Que provocou que me convertese nunha persoa gris?
Antes tiña moitos temas de conversa: arte, literatura, informática, política… Agora esquencin a meirande parte das cousas. Escoito moito pero non son capaz de intervir. Sera cousa da idade? Sera que teño tantas ganas de vivir e de facer cousas que non quero gastar o tempo en cultivarme? Sera que pasei moitos anos perto de xente moi diferente a min? Será que son unha megalomana e en realidade non valgo un coio? Se cadra a depre do ano pasado me marcou moito, pero ata o punto de que un ano despois me sinta algo baleira?
Non o sei. Noutro tempo, importaríame. Agora non. Son feliz, dame igual todo, só quero seguir estando leda. Se son gris, deus vaia comigo. E a vivir!

Onte collin no Bibliometro Los tres impostores, de Arthur Machen. Coñecin a Machen a través de libros relacionados cos Mitos de Cthulhu, de Alianza Editorial. Lembro que hai un libro moi bó chamado asi, con relatos precursores dos mitos que creou Lovecraft, que me marcou moitisimo. Non sei se xa o comentei anteriormente, pero Lovecraft é o meu escritor preferido, e encantame ler libros dos escritores relacionados con el, ou pola influencia que tiveron nel, ou por compartir amizade entre eles. Espero poder ir algún dia á súa tumba a rendirlle a homenaxe persoal que teño que rendirlle. Para min é un Xenio, un dos meus relatos preferidos é El susurrador en la oscuridad, é soberbio. A sensación de perigo, de illamento, de terror… Que vou dicir eu de Lovecraft!

Este libro do que falaba, Los tres impostores, é unha novela curta con varios relatos curtos dentro dela. Non vou facer unha critica porque penso que non é necesaria, hai certos escritores ós que se lles supoñen bós libros, e Machen é un deles, sentiríame un pouco miúda criticando un libro del.
Dentro desta noveliña, ven un relato, “La novela del polvo blanco” que eu cria que nunca lera, e que a medida que ía lendo ía facendoseme mais coñecida. Con razón, xa que se publicou en castelan co nome de Vinum Sabbati, e xa a lera anteriormente.
O libro encantoume. Alianza Editorial ten unha serie de libros de autores que agrupamos na mente sempre: Machen, Algernon Blackwood, Lovecraft, Lord Dunsany, Derleth… recomendollos a toda a xente que goste deste tipo de literatura.

Lembrei tamen un relato onírico de Lord Dunsany, Días de ocio en el País del Yann. A primeira vez que o lin quedei bastante marabillada non só pola historia en si, senon por como facia este home para xuntar palabras de xeito que me facia pensar que estaba soñando. É un deses relatos que fai que te veñan imaxes á mente de todo o que está vendo o protagonista. Só con escoitar o titulo, volven a min as sensacions de cando o lin por primeira vez: movemento de barco, calma e tranquilidade, inquedanza, o son do rio…

E nada mais. Só queria recomendar este libro, Los tres impostores, e o relato de Dunsany, que o podedes ler na ligazón que puxen mais arriba.
Tiven a sorte de poder compartir cos meus amigos este gusto polos Mitos, e lembro unha vez que estaba con Ezequiel no paseo marítimo, no Orzan, e comezamos a imaxinar como seria Cthulhu saindo das augas por ali. O peor de todo é que a idea non nos desgustaba… jaja.

Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn.
Na cidade de R’lyeh, Cthulhu, morto, agarda soñando.

Dende hai un par de meses fumo tabaco de liar, gustame moito o sabor e na miña opinion non resulta apenas adictivo. Cando fumaba o tabaco normal acababa o cigarro un pouco nerviosa de mais e con ganas doutro.
Co tabaco de liar non teño ese problema. Fumo só cando me apetece, e non teño mono ningun. Ademais da pe a moitas situacions raras. A xente pola rúa non concibe que alguén fume de liar. Só ve porros, jaja.
Un dia en Gran Via estaba agardando polo meu mozo e facia un vento do carallo, asi que me puxen de cara á parede para liar un e que non voase. Algunhas persoas miraban para min con cara sospeitosa. Logo fun tan pancha pola rua, e coincidiu que habia un estreo e estaba cheo de polis, e eu pasei diante deles, non sen ter que sentir as olladas escrutadoras.

Outra ocasion que lembro con gracia foi un dia que quedei cunha amiga en Fuencarral, e decidin ir en metro ata Sol e dar un paseiño ata ali, asi via as novidades na Fnac. Como non me gusta demasiado facer cigarros mentras camiño, fixen un na casa para o paseo. Cheguei a Sol, fun á Fnac e á saida quedei a mirar o escaparate e decidin acender o meu cigarriño. E isto é veridico, un grupo de señoras ollaron para min e marmuraron, e logo decateime de que tiña dous policias detras. Non sei por que me fan sentir como unha criminal, a verdade. Suponse que é bastante mais probable ver a alguen con tabaco de liar en pleno centro que a alguen fumando un porro.

O meu mozo contoume que a poli ás veces dalle por confiscar o paquete, por se mesturas hachis ou marihuana co tabaco. Eu polo de agora non tiven problemas, e ás veces sintome como unha provocadora cando a miña intencion é estar tranquiliña e non provocar nada.

Aproveito para contar outra cousa que me pasou o sabado.
Os que me coñecen xa saben que vivo no meu mundo e non me entero da meirande parte das cousas que pasan ó meu redor.
O sabado quedei cunha amiga en Callao para ir tomar algo. Fun ata Sol. Cando sain do vagon do metro e fun cara a saida, vin a dous antidisturbios cacheando a uns punkis. Eu tirei para fora, subin as escaleiras e atopeime cunha avalancha de fotografos, camaras de television e antidisturbios, pero AVALANCHA eh?. Foi agobiante porque queria sair dali e por mor desta xente non podia. E enton un antidisturbios agarroume polo brazo e me dixo “non marche, ten que identificarse”. E me mete nun grupo de xente con estetica algo “diferente” que logo descubrin que ian manifestarse, por iso tanto rebumbio. Habia outro antidisturbios escribindo o nome, apelidos e DNI de toda esta xente, eu estaba cabreada porque non fixera nada e non queria que me tomasen datos nin hostias, son unha persoa corrente que vai dar unha volta. A min me meteron cos manifestantes, pero a outra xente que saia do metro a deixaron marchar sen problemas. ¿Que é o que me fai sospeitosa? ¿Baixo que criterio me meten ali? Entendo que é o seu traballo, pero non me gusta non ter dereito á replica.
Eu seguia buscando unha saida para escaquearme, e un antidisturbios con mais criterio me dixo “veña por aqui” e me fixo un caminiño ata a saida. Nin tomaron datos nin nada, eu din as gracias e apurei o paso ata Callao, onde me reunin coa miña amiga, que flipaba.

Logo lin nos xornais que Sol estaba sen xente, que fora un fracaso de manifestacion… Pois non sei o que entenden por estar sen xente, pero ali non cabia un alfinete. Se logo se dispersaron ou non, non teño nin idea, medo metia dabondo. Ese dia o centro era un estado policial! , habia ata un helicoptero dando voltas e vixiando. E na Plaza Mayor habia unha chea de suecos borrachos, por mor do partido contra España dese dia. Unha tolemia. Marchei para casa cedo, e agora tento ler o xornal todolos dias. Estou na berza.

Cuanto te habrá dolido acostumbrarte a mí,
a mi alma sola y salvaje, a mi nombre que todos ahuyentan.
Hemos visto arder tantas veces el lucero besándonos los ojos
y sobre nuestras cabezas destorcerse los crepúsculos en abanicos girantes.

Mis palabras llovieron sobre ti acariciándote.
Amé desde hace tiempo tu cuerpo de nácar soleado.
Hasta te creo dueña del universo.
Te traeré de las montañas flores alegres, copihues,
avellanas oscuras, y cestas silvestres de besos.

Quiero hacer contigo
lo que la primavera hace con los cerezos.

Estiven pensando en ir en xaneiro do 2009 a Dublin a vivir. Ainda que sexa por vivi-la experiencia.
Preocupabame que marchando puidese perder o que temos Jorge e mais eu, pero non creo que perdamos nada, a cousa xa esta moi amañadiña
Porque total, para os primeiros meses teño casa ali, o meu amigo irlandes ofreceume a sua. E logo o que veña…
Hai que vivir mais a vida, que é curta!

Onte veu de visita a miña amiga Laura a valenciana, tiña que traballar aqui o ata o mércores e aproveitamos para ir cear con ela e co mozo onte.
Fomos ó libanés que nos gusta tanto en Lavapiés, e logo entramos no Barbieri, o bar ó que vou eu sempre a ler. Gostamos moito do sitio.
O caso é que de súpeto un home da mesa do fondo achegase a nós e lle di a Jorge “os acaban de robar la cartera” en baixiño, sinalando a un tio que andaba por ali. Como Jorge non oiu ben e para que o outro non marchase, avisou ó camareiro e pecharonlle o paso. O ladron en cuestion tiña unha cazadora na man, e dicia “no, no, yo no” pero notabase que queria marchar. Dixolle a Laura (era a carteira dela) “seguro que te cayó en el suelo” e fai coma que busca no chan, momento no que aproveita para poñe-la carteira no chan. Laura collea, estabamos todos moi nerviosos e moita xente se ergueu para que non escapase.
Apareceu tamen unha cruz dela no chan. Vese que o tio abriu o bolso (con cremalleira!) e ó sacar a carteira caeulle a cruz. O camareiro botouno do bar e veu mirar se xa estaba todo ben, e nos case bicamos ós que nos avisaron. Explicounos o señor que nestes casos era mellor actuar así: avisar baixiño como fixo el para que o ladron non fuxa, e asi dar tempo a pecharlle a saída. El e a muller viran como nos roubaba (GRACIAS GRACIAS GRACIAS!).
Foi moi desagradable, ela desgustouse moito, pero bueno, conseguimos que a cousa quedase nunha anecdota desagradable.
Eu queria chamar á poli, alporiceime bastante, dame moitisima rabia esta xente.
Aparte diso, a noite foi moi ben Aledeime moito de vela.

Antonte pasounos unha cosa moi simpatica no estanco.
O meu mozo ten un abrigo cunhas bandeiriñas republicanas nas mangas. Estabamos esperando turno no estanco e entrou un velliño delgado, baixo, asi coma encollido. E dixo “ooooh, la bandera republicana! Vereis ahora lo que os voy a tocar”. E saca unha funda, e da funda sae unha harmonica enorme (para o tamaño que tiña el). Saimos fóra e di “El Himno de Riego”. E tocou o himno, jaja. E despois dixo “y por supuesto, la Internacional” e hale, tocou a Internacional. E cando viu a miña camiseta dixo “y ahora una de Galicia”. E tocou isa de ollos verdes son traidores enteiriña.
Aplaudimoslle moito, menudo xenio de home. Foi moi divertido, seica é coñecido por aqui, no Orgullo Gay o meu mozo contoume que se puxo no medio da xente a facer o robot (temos unha foto, jaja) e a muller lle dicia “venga hombre, vamos, vamos” pero o home non facia caso e seguia a facer o robot.

Isto pasou no metro que hai a carón da miña casa.
Mete algo de medo pensar que se en vez de ir á parada de enfrente (Delicias), decido baixar á que hai na parte baixa da rúa (Legazpi), se cadra tamén tivera caido.
E tamén é raro, porque este é un barrio moi tranquilo. Unha mágoa, a verdade.

Incrible pero certo. Ata cando teremos que aturar a esta xente? Que lles dan ós xuices deste pais para que dicten estas sentencias?
Espero que se arme unha boa para poder botar fóra a esta panda. NON HAI DEREITO.

Non levo moito tempo aqui, pero hoxe decateime do moi adaptada que estaba á vida en Madrid e á liberdade da que disfruto. Cando leo novas coma esta penso en certa cantidade de intolerancia que tiven que aturar cando vivía na Coruña.
Algo que me sorprendeu moito ó chegar aqui foi o tema das festas. Xa fun a 3 festas en pisos, cun barullo de carallo, e os veciños non apareceron por ningures. Nós mesmos convidamos a uns amigos a casa ata as seis e pico da mañá, e os veciños nin pío. Non se trata de molestar, que sempre tentamos non facelo (música baixiña e iso) pero cando xuntas a un grupo de xente, o barullo é inevitable.
O mesmo pasa en Malasaña. Hai policias por todas partes, e un barullo tremendo tamén. Non se pode beber na rúa, pero iso non evita o ruido.
Xa escoitei a varias personas de certa madurez (jaja) dicir que cando eles eran novos, tamen montaban barullo. Supoño que non é o mesmo, pero por ahi vai a cousa.
Cando vivia co meu mozo na Coruña, tiñamos debaixo da casa un pub mal illado, e a carón do portal outro que abria ate as mil e unha. Pum, pum, pum. E non sei, eu podia dormir igual.
Pode soar moi radical, pero para min este tipo de novas son un exemplo de intolerancia, igual que os carteis de “prohibido xogar á pelota”. É unha montaña feita cun grao de area. Aqui normalmente a xente vive e deixa vivir, e todos somos conscientes o que implica iso. E na Coruña, onde un mozo ten cero alternativas, queren eliminar as xuntanzas. Non sei.

Por certo, en Decembro irei ata A Coruña para pasar o Nadal ahi. E logo para Madrid. É curioso, pero por días case que esquenzo Dublin…