Mañá a estas horas estarei en Dublin. Estou nerviosa. Ainda non fixen a mochila. Non teño moitas palabras, pero sí, mañá sera un Rocky road to Dublin!

Volvo o luns. Tola, seguramente. Pero será unha tolemia irlandesa, que sempre sentan ben!

O meu traballo está moi mal ultimamente. Disque nos van botar a todos para deslocalizar o departamento. O noso coordinador, en vez de animarnos un pouco, repite coma se fose un mantra “vannos botar”. Incrible. Moito traballo, poucas ganas.

Pero se xiro un pouquiño a cabeza, vexoo a el de lonxe. E penso que non se esta tan mal. Cando vai co seu traxe e a súa gravata a esa reunión importante que logo comenta conmigo decatome de que só por eses momentiños paga a pena. Ou cando ven de visita á miña mesa e o meu xefe olla para nós, a ver que carallo está a pasar, porque as contas non lle saen, e ademais ¡o xefe de outro departamento falando coa súa empregada!

E a min dame todo igual. Non hai perigo porque el sabe o que hai e eu tamen. Ser discretos no traballo e pasar coma amigos ten o seu aquel. Se a algúns lles sorprende que coa diferencia de idade sexamos tan amigos, haberia que verlles a cara se soubesen…

Falta moito para que escriba de novo cousas coma esta. Ás veces penso que nunca as escribirei. Pero sei que o tempo cura todo.

Semella unha pelicula, ademais casualmente entra dentro do meu novo obxectivo sexual! Cedo, é cedo, cedo para min… Repito iso a cotío.

¿Perigoso? Pode. Pero carpe diem. Teño dereito a ser feliz despois do terrible xaneiro. Realmente, todo o que está ó noso arredor non existe cando estamos xuntos, e eu non podo parar de sorrir cando me fala do seu país e me mira con eses ollos azuis de marroquí budista atípico. De cando en vez dalle por falar frances e árabe, e eu sinto que todo desaparece…

Alguén esta entrando na miña vida silandeiramente. Eu non quero: aqui non hai espazo para ninguen agora, é cedo de mais. Pero son tan feliz… Nin tan sequera co meu ex habia tantisima complicidade, non pensaba que podia haber tanta. Pero non, non hai sitio.

Cando era noviña e me sentia rebelde, gustabame moito esta canción

E ainda hoxe non soa mal (que vergoña)

Que epoca tan tan dificil, e que alleo vexo todo!

O ambiente no traballo está a ser terrible. Botaron a un compañeiro porque si, hai unha compañeira trepa que mangonea… Oito horas e pico ó dia son moi furas con este panorama. Todos vemos todo isto, e por sorte non é coma nos meus outros traballos. Aqui sí estamos unidos, e loitando o que podemos.
Eu decidín falar, criticar un pouquiño a decision do meu xefe e tentar poñer no seu sitio á trepa. Todos nos secundabamos, uns a min, eu a outros…
O xefe sabe que coñecemos todo o que falou co noso compañeiro antes de botalo, que foi unha cousa bastante desagradable porque tamen falou de nós.

Decidín tamen ir ó traballo e traballar moito, collendo os descansos que queira. Levo mes e medio e xa me deron un par de responsabilidades, e hoxe o meu xefe regaloume unha hora, dixo que marchase unha hora antes o proximo venres. Non estou pola labor de aturar segun que actitudes, e os meus compañeiros tampouco. Pero estou collendo o truco de toda a leria. Tempo, tempo e logo xa se verá.

Por outra banda, o metro desesperame. Estou a 40 minutos en metro do meu traballo, e teño que sair hora e pico antes da casa. Case todolos dias pasa algo! Que se hai unha avaria en Callao, que se hai un tunel inundado… Hoxe, a catro paradas da miña pedironnos que evacuasemos o tren. Quedamos todos no anden. Chegou o seguinte metro, cheo, non cabia nada. Chega o seguinte e avisan de que por problemas na liña vai haber lentitude.
¿Cómo é posible que coa cantidade de cartos que ten esta cidade o metro funcione tan tan mal? Lentitude todolos dias? Logo vaste queixar e din que só che poden facer un xustificante para o traballo. Hoxe habia un rapaz (fartiño supoño) discutindo coa muller da ventanilla. E a da ventanilla tiña mais que dicir!

Máis cousiñas… Xa lin o ultimo libro de Harry Potter e está estupendo!

Teño MOITO acento de Madrid, moitas veces xa non saben de onde son. Escapase algun ejque. Tamén noto que teño o galego atrofiado. Sigo lendo en galego e todo iso, pero boto en falta o meu castrapo falado.

O meu pai pasoume isto
Non sei se é novo ou non, eu non o coñecia.

Cando case rematei o ciclo formativo tiña tocoume facer as prácticas nunha empresa de programación. Foi onde aprendin HTML, ASP, SGBD e toda a leria da web que me deu traballo despois.
O primeiro dia foi moi duro porque eu estaba afeita a falar moito, e ali todo o mundo estaba calado. Só tiña o ordenador e hale, a programar.
Nunca me adaptei moi ben porque non sabia moito do mundo laboral e estaba desorientada. Pero foi unha boa epoca na que os meus compañeiros me ensinaron moitisimo sen ter obriga de facelo.
Lembro que era veran, ía unha calor do carallo. Canta calor facia ali.
Os meus compañeiros poñian a musica que lles gustaba. Habia de todo. Pero a que mais se repetia era esta cancion

Hoxe lembrei a cancion, e cantas lembranzas me trae!

Levo tempo pensando se escribir isto ou non, e decidin que si. Porque sí, estou triste, pero tamén estou a camiñar cara adiante. E isto foi un paso enorme.

Cheguei tristiña á casa. Os meus pais marchaban, e sentia especialmente a soidade e a inseguridade mallando en min. E pola miña cabeza pasaban unha e outra vez as derradeiras palabras do meu ex, aquelas que me mancaran tanto, que fan que me sinta unha merda de muller.
Decidín saír. Sabado á noite na casa? Non, esa non son eu.

Liguei, e non foi cun vello nin cun borracho, a cousa vai mellorando
Dende a 1 da mañá ata as 5 falamos. Ás veces atopas a alguén co que queres falar sen parar, e escoitar sen parar. Todo o que conta é interesante, todo está cheo de coincidencias. Falamos moito, fun sincera, espinme falando, non sei por que: os meus soños, o meu pasado, o meu futuro e o meu presente. El respostou de igual xeito. Os dous buscabamos o mesmo. Independente el, independente eu. Solteiros por moito tempo, e disfrutando de selo.

Huertas. Lemos a berros os anacos de literatura que hai no chan. Recitamos La canción del pirata á vez. Falamos de procesadores, de programación, de videoxogos. Sentamos nun banco e rimos moitisimo, coma habia ben tempo que non rira.
Bares, Chimo Bayo, práctica de portugués cun rapaz nun pub.

Ás seis de súpeto bicoume. Foi un contacto alleo, raro, inesperado. ¿Que beizos eran aqueles que me bicaban? ¿Por que o facian sabendo a miña situacion?

Vinme a través dos seus ollos. Vía unha rapaza cun bonito sorriso, que podia falar e falar catro horas seguidas sen aburrir. Que facia rir. Que tiña ganas de vivir, e que morria por facelo. Que bailaba a Chimo Bayo e que cantaba a Serrat a berros polo medio de Sol. Vin todo o que Jorge non via en min e por tanto, do que eu cria que carecia. ¿Por que estaba triste habia unhas horas? ¿Por que pensar que non pago a pena?

Asi que correspondin. E o bico foi longo, non deses que se lles dan a descoñecidos nas discotecas e que eu aborrezo. Tiña tenrura e cariño. Canta falta me facia a min o cariño esa noite! Que agradable era que me dixera de cando en vez o bonita que eu lle parecia. O tempo que levaba sen falar asi con alguen.
Bicamonos por moito tempo. Os dous queriamos bicar e ser bicados, só iso.

Acompañoume á miña casa, e foi un deica logo.

Moita xente dicia que a miña ruptura era o primeiro dia do resto da miña vida. Non. O primeiro dia foi onte. O dia no que me sentin unha muller interesante, chea de cousas para dar e de ganas para recibilas. Con moitisimo que contar, cun sorriso permanente. Descubrín tamén que esa muller sabe seducir cando quere, que xa non é unha nena que se deixa querer e vai a por todas.

Esta sí é a nova María. Medrei de golpe, veume ben. Se antes cando recibia unha labazada da vida só queria agocharme, agora só quero tirar para adiante.

O primeiro paso. O primeiro día.