Anotacións do mes March, 2011

Rosalia

Friday, March 18th, 2011

Estranxeira na súa patria

Na xa vella baranda
entapizada de hedras e de lirios
foise sentar calada e tristemente
frente do tempro antigo.

Interminable precesión de mortos,
uns en corpo nomáis, outros no esprito,
veu pouco a pouco a aparecer na altura
do direito camiño,
que monótono e branco relumbraba,
tal como un lenzo nun herbal tendido.

Contempróu cál pasaban e pasaban
collendo hacia o infinito,
sin que ó fixaren nela
os ollos apagados e afundidos
deran siñal nin moestra
de habela nalgún tempo conocido.

I uns eran seus amantes noutros días,
deudos eran os máis i outros amigos,
compañeiros da infancia,
sirventes e veciños.

Mais pasando e pasando diante dela,
fono os mortos aqueles prosiguindo
a indiferente marcha
camiño do infinito,
mentras cerraba a noite silenciosa
os seus loitos tristísimos
en torno da estranxeira na súa patria,
que, sin lar nin arrimo,
sentada na baranda contempraba
cál brilaban os lumes fuxitivos.

Sunday, March 6th, 2011

Non escribo nada, teño tanto que facer que cando remata o dia penso que non houbo novas. Pero houbo!
En Xaneiro fixo dous anos que vivo en Edimburgo.
Tamen fun ver por vez primeira a Alasdair Fraser en concerto! Coa Banda das Crechas! Foi algo incrible! Tenho visto a Gwendal, Jethro Tull, Eric Rigler, Kila, La Frontera… Nada do que sentin enton achegase á emocion que sentin cando vin a Alasdair Fraser diante de min. Escoitar a sua voz que tantas veces escoitara nos discos que teño, o seu violin que me daba forzas cando eu só era unha persoa triste na Coruña. De supeto ali estaba eu en Glasgow vendo ó home que me dera tanta forza.
Logo tocou a Banda das Crechas, que me encantou. Gustoume moitisimo, e sentinme tan perto de casa! Os pobriños intentaban facer que a xente se movese, e eu berrei un par de veces como se fai nunha maldita foliada e a xente do meu redor case me mata co ollar. Tamen berrei “outra!” pero vin a miña morte tan perto que tiven que calar :(
No descanso vin a Alasdair Fraser no bar, e a xente falando con el e el todo ledo falando coa xente (ós musicos escoceses, ós de verdade, encantalles falar co publico). E eu quedei sentadiña, completamente paralizada, non me podia mover!! Estaba moi emocionada por todo, por ter marchado da Coruña, por escoitar ese violin que tantas lembranzas traia, pola musica galega tan perto e tan lonxe, por ese Glasgow que xa non era alleo.. É dificil de explicar, pero cando levas fóra da túa terra tanto tempo estas afeito a outro tipo de vida que tamen é a tua, e de supeto veñen todas esas lembranzas e sensacions. En fin, que foi moi bonito, e ó remate quixen ir saudar pero tiña que coller o tren de volta a Edimburgo e era o último do dia, asi que marchei a fume de carozo.

E aqui de volta na capital reuninme co meu novo mozo. Agora saio cun escocés. Xa sei que non aprendo e todo iso, pero que lle vou facer. A cousa comezou moi lixeira, a min tanto me tiña. Agora xa levamos case dous meses saindo xuntos. Non é o mesmo, nunca sera o mesmo que en todas as miñas anteriores relacions porque paso de todo, e se teño que ser sincera conmigo mesma, ó final do dia só busco alguén que me faga compaña. Vainos ben e ainda que me alporiza de cando en vez xuro que nunca foi tan doado estar nunha relacion. A distancia faime ver todo con perspectiva, e ainda que boto en falta a Petter a nosa non era unha relacion sana. Se cadra só me van as cousas destructivas, que sei eu.
O caso é que durmo quentiña e contenta. Jim faime rir, imos xuntos a sesions de musica tradicional e el mesmo é musico. Gustanos a boa cervexa, pero el é mais de falar e eu mais de facer.
Que si, que as vou buscando!